Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 16 juni 2017

Waar subonderdeel 1.1 betoogt dat het hof in rov. 10 van de bestreden beschikking buiten de grenzen van de rechtsstrijd is getreden door te beslissen op een andere rechtsgrond (art. 1:83 BW) dan die welke de vrouw had aangevoerd (art. 843a Rv ), ziet het eraan voorbij dat dit enkele feit (nog) niet maakt dat de grenzen van de rechtsstrijd zijn overschreden. De rechter is op grond van art. 25 Rv immers niet alleen bevoegd, maar ook verplicht om de rechtsgronden aan te vullen . Dit geldt ook indien een partij zelf reeds een rechtsregel aan haar vordering, verzoek of verweer ten grondslag heeft gelegd en zich daarbij niet (tevens) heeft beroepen op de door de rechter gehanteerde rechtsregel. De rechter kan derhalve zijn oordeel baseren op een andere dan de ingeroepen juridische grondslag, mits (buiten het geval van ambtshalve toepassing van rechtsregels van openbare orde ) de feiten en omstandigheden waarop de partij ten behoeve van wie de aanvulling plaatsvindt haar vordering, verzoek of verweer heeft gebaseerd, deze andere juridische grondslag kunnen dragen (art. 24 Rv) . Dit is slechts anders indien moet worden aangenomen dat een partij haar vordering, verzoek of verweer uitsluitend beoordeeld wenst te zien op basis van de door haar ingeroepen rechtsregel; dan is er (opnieuw: buiten het geval van ambtshalve toepassing van rechtsregels van openbare orde) geen plaats voor aanvulling met een andere rechtsgrond . De rechter is in beginsel niet verplicht om een voorgenomen aanvulling van rechtsgronden eerst met partijen te bespreken .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e53a8d5ba3bdd9386cd9cf74a47aee1510c8bdcacf2d21396f7a6e9cbc62fefa | shasum -a 256