Onder 2.29. Parket bij de Hoge Raad 9 juni 2017

De klacht treft geen doel. In rov. 4.20 van de tussenbeschikking heeft de rechtbank aangenomen dat de pensioenverzekering een verzorgingskarakter heeft nu het een overeenkomst betreft die is aangegaan om te voorzien in pensioen bij het bereiken van de 62-jarige leeftijd, terwijl dat, op het moment van sluiten van de overeenkomst, de leeftijd was waarop men (veelal) verwachtte met pensioen te gaan. Vervolgens heeft de rechtbank haar beslissing aangehouden, totdat duidelijk zou zijn of [verweerder 1] nog over andere pensioenvoorzieningen beschikte of niet. In de eindbeschikking heeft de rechtbank vastgesteld dat [verweerder 1] geen aanspraak kan maken op door hem in de Stichting Syanora opgebouwde pensioenvoorzieningen (rov. 1.5). Hierna heeft de rechtbank schattenderwijs bepaald dat er sprake is van een redelijk verzorgingsniveau als [verweerder 1] een maandelijks pensioen heeft van € 1.500 euro per maand (rov. 1.14). Hieruit kan worden afgeleid dat, anders dan het onderdeel aanvoert, de rechtbank heeft geoordeeld en beslist ‘aan de hand van onredelijke benadeling’ in de zin van art. 22a lid 1 aanhef en onder a Fw. De rechtbank heeft immers expliciet meegewogen in haar oordeel: het doel van de pensioenverzekering, het verzorgingskarakter en de vraag of [verweerder 1] over nog andere pensioenvoorzieningen beschikte of niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3c17c12d48b8c44870e454d717f4c6e82ef72dfca51fe79e846f6a5d55d35395 | shasum -a 256