Onder 6.4 Parket bij de Hoge Raad 15 juni 2017

Inhoudelijk kon, gezien de tekst en toelichting van het Besluit, vanaf 1 januari 2012 redelijkerwijs niet meer op nakoming gerekend worden van de vanaf dat moment duidelijk in strijd met de wet luidende beschikking. De belanghebbende kreeg een overgangsperiode van een half jaar (tot de afloop van het vijfde loopjaar op 1 juli 2012) en de wetswijziging heeft haar werkgever geenszins de mogelijkheid ontnomen haar werkelijke extraterritoriale kosten belastingvrij te vergoeden. Mij lijkt dat de wetgever aldus bij zijn (collectieve) ‘opzegging’ van korter-dan-vijf-jaar-beschikkingen per toekomstig tijdstip, die geringe materiële gevolgen had (de 30%-regeling is volgens u immers geen systematische overcompensatie van de werkelijke kosten, die de belanghebbende nog steeds belastingvrij vergoed kan krijgen), voldoende met haar gerechtvaardigde belangen rekening heeft gehouden. Dat de beschikking geen voorbehoud maakt voor wetswijziging, is mijns inziens niet relevant, nu (i) het van algemene bekendheid is dat in Nederland de belastingwet wel eens gewijzigd wordt en in uitgangspunt niemand kan vertrouwen op het uitblijven van wetswijzigingen voor de toekomst, en (ii) de inspecteur helemaal niet bevoegd is om toe te zeggen dat toekomstige contraire wetswijzigingen niet relevant zijn. Dat de inspecteur in de beschikking een maximale termijn van tien jaar noemt, staat mijns inziens om dezelfde reden evenmin aan (zorgvuldige) collectieve ‘opzegging’ door de wetgever in de weg. Dat blijkt mijns inziens ook uit de door de Rechtbank aangehaalde rechtspraak:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0d4fb8db5cc15b4dd67365b5abe43dac902025e91ef1cbe16ac48f91bdfb0da6 | shasum -a 256