Onder 5.6. Parket bij de Hoge Raad 4 april 2017

Het hof heeft in de onderhavige zaak eerst, in afwijking van het door het EHRM aangehouden beslismodel, onderzocht of de getuigenverklaringen van de medeverdachte betrouwbaar zijn en pas daarna of die verklaringen als ‘decisive’ moeten worden aangemerkt. Daarbij lijkt het hof alle steunbewijs waarop het zijn betrouwbaarheidsoordeel baseerde, ook ten grondslag te hebben gelegd aan zijn oordeel dat de bewezenverklaring niet louter is gebaseerd op de verklaringen van de medeverdachte, waarmee het hof kennelijk tot uitdrukking heeft willen brengen dat die verklaringen niet van beslissende betekenis zijn geweest voor het bewijs. Die werkwijze bergt het gevaar in zich dat het laatstbedoelde oordeel mede wordt gebaseerd op steunbewijs dat daarvoor niet in aanmerking komt. Dat gevaar heeft zich in de onderhavige zaak ook gemanifesteerd. Dat bijvoorbeeld de moeder van [betrokkene 6] een Opel Astra met kenteken [GG-00-HH] heeft waarvan deze [betrokkene 6] regelmatig gebruik maakte, heeft geen betekenis voor het bewijs die los gezien kan worden van de gewraakte verklaringen die de medeverdachte aflegde. Dat tast de begrijpelijkheid van het door het hof gegeven oordeel aan, maar ik meen niet dat dit in deze zaak op zich een reden voor cassatie hoeft op te leveren. Als er voldoende zelfstandig steunbewijs overblijft, heeft de verdachte bij cassatie wegens het motiveringsgebrek (waarover het middel niet specifiek klaagt) onvoldoende belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3dd8fbcd6bd5d880032cb7c5a431d1cfec8f9195227cfa0ef705a1edec2be048 | shasum -a 256