Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 19 mei 2017

In haar de huidige vorm stamt art. 164 lid 2 Rv uit de herziening van het bewijsrecht in 1988. De ratio ervan is dat het zou te ver gaan wanneer het de rechter vrij zou staan de juistheid van betwiste stellingen aan te nemen uitsluitend op basis van de verklaring van de partij die daar belang bij heeft ( unus testis, nullus testis ). Dit voert blijkens de wetsgeschiedenis terug op de tijd dat er een verbod bestond voor een civiele partij om in eigen zaak te getuigen wegens “onvoldoende waarborgen voor objectiviteit en waarheidsliefde” . Hoewel dit partijgetuigenverbod eerst is gehandhaafd in het regeringsontwerp van 1969 , zorgde het rapport van een gezamenlijke adviescommissie van de NVvR en de NovA van een jaar later voor een koerswijziging . Het partijgetuigenverbod werd in het gewijzigd ontwerp van 1981 als een te vergaande remedie beschouwd. Redenen daarvoor waren onder meer dat van geen enkel bewijsmiddel gezegd kan worden dat het onder alle omstandigheden betrouwbaar is, het de rechterlijke macht is toevertrouwd omzichtigheid in acht te nemen bij duidelijk onbetrouwbare bewijsmiddelen en de uitsluiting van partijgetuigenverklaringen ook onbillijk kan uitwerken, bijvoorbeeld bij bewijsnood . De nu geldende beperking van de bewijskracht van een partijgetuigenverklaring is daar als het ware een overblijfsel van. Het is op 1 april 1988 ingevoerd als art. 213 lid 1 Rv. Dit is in de parlementaire stukken nader als volgt toegelicht:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/83afa6d8e27b3812f6a9d5a623f448fa15e21e065bcdd270f75a6c8de92d5c67 | shasum -a 256