Onder 3.15. Parket bij de Hoge Raad 3 januari 2017

Dat een medepleger opzet moet hebben op alle bestanddelen van het delict, en dat hij, waar het een kwaliteitsdelict als art. 362 (oud) Sr betreft, dan ook opzet moet hebben op de kwaliteit (van ambtenaar) en dus ook met die kwaliteit bekend moet zijn, is niet zo verwonderlijk. De Hoge Raad heeft die lijn immers uitgezet in het alom bekende Magazijnbediende-arrest. Tegelijkertijd kan betoogd worden dat uit de omstandigheid dat de pleger zelf geen opzet op en bekendheid met zijn kwaliteit van ambtenaar hoeft te hebben, moet worden afgeleid dat de wetgever veronderstelt dat hij bekend pleegt te zijn met de omstandigheid dat hij ambtenaar (in de zin van de wet) is. In ieder geval gelden daarvoor, zoals in het zojuist weergegeven citaat werd opgemerkt, de ‘gewone regelen van strafregtelijke verantwoordelijkheid’ hetgeen naar het mij voorkomt verwijst naar het schuldbeginsel. Het bestaan van de mogelijkheid voor de pleger om een beroep te doen op afwezigheid van alle schuld als deze onverhoopt niet met zijn ‘kwaliteit’ bekend was, ligt daarmee in de rede. Ik concludeer daarom dat degene aan wie het plegen van een kwaliteitsdelict is tenlastegelegd een beroep kan doen op avas omtrent zijn hoedanigheid als ambtenaar. Dat beroep op avas zou bijvoorbeeld, zoals in de onderhavige zaak aangevoerd is, kunnen bestaan uit een beroep op verontschuldigbare dwaling met betrekking tot de status van ambtenaar. Dat zou, bij aanvaarding door de rechter, gelet op de structuur van het delict moeten leiden tot een ontslag van alle rechtsvervolging. En ingevolge art. 358 lid 3 Sv moet de rechter, als hij een dergelijk verweer niet aanvaardt, daaromtrent een gemotiveerde beslissing in het vonnis of arrest opnemen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09a2be0517eee5a7da35e165059dc276255249f2ff37ec708f4c0738d74ddb54 | shasum -a 256