Onder 3.17 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2017

De meest vergaande maatregel is de onvrijwillige opneming van de betrokkene in een psychiatrisch ziekenhuis, zoals is geregeld in de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet Bopz). Op basis van deze wet kunnen personen vanaf twaalf jaar die een gevaar voor zichzelf of anderen vormen dat voortvloeit uit een geestelijke stoornis onvrijwillig worden opgenomen. Op grond van art. 5 lid 1 Wet Bopz dient bij het verzoekschrift voor een rechterlijke machtiging tot opneming in een psychiatrisch ziekenhuis een verklaring te worden overgelegd van een niet bij de behandeling betrokken psychiater. Dit vereiste hangt samen met de rechtspraak van het EHRM over de noodzaak van een objectief onderzoek door een ‘medical expert’ indien een vrijheidsbeneming wordt gegrond op een geestelijke stoornis (art. 5 lid 1 onder e EVRM). Vereist is verder dat het gevaar voor zichzelf of anderen niet op een andere wijze dan door opneming kan worden afgewend en dat de betrokkene niet vrijwillig wil worden opgenomen. Onvrijwillige opneming leidt niet tot handelsonbekwaamheid. Dit heeft tot gevolg dat behandeling van personen die niet vrijwillig zijn op genomen in beginsel slechts plaats vindt op basis van een geneeskundige behandelingsovereenkomst (GBO). Onder omstandigheden is dwangbehandeling wel mogelijk, maar die is streng gereglementeerd. De Wet Bopz gaat, evenals de GBO, uit van de feitelijke bekwaamheid van de betrokkene, ook als deze onder curatele of mentorschap staat. De betrokkene is in dat geval dus zelf bekwaam om in rechte op te treden (art. 8 lid 2 Wet Bopz). De bevoegdheid van de curator is in dat geval raadgevend.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/058552416bcf7706c24612ef50cf1e64f3fca7c67d4cbb09f44de3d25f45a173 | shasum -a 256