Onder 2.15 Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2017

Daarna heeft de rechtbank het verweer van ING op dit punt weergegeven (rov. 4.6.). De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat Cross Options, ondanks dat dit gelet op de gemotiveerde betwisting door ING wel op haar weg had gelegen, onvoldoende concrete feiten en omstandigheden heeft gesteld waaruit kan volgen dat Extra tussen 1 april 1991 en 31 december 1992 op enig moment daadwerkelijk niet in de behoefte aan leenstukken van de werkmaatschappijen heeft kunnen voorzien en dat dit het gevolg was van het feit dat ING op haar beurt onvoldoende leenstukken aan Extra ter beschikking heeft gesteld (rov. 4.7.). De rechtbank heeft in dat verband met ING vastgesteld dat Cross Options geen enkel concreet geval heeft genoemd waarin Extra tussen 1 april 1991 en 31 december 1992 niet aan een specifieke vraag om leenstukken van één van de werkmaatschappijen heeft kunnen voldoen, laat staan dat dit het gevolg was van het feit dat ING op haar beurt onvoldoende leenstukken aan Extra ter beschikking had gesteld. Cross Options heeft ermee volstaan te stellen dat wel degelijk een tekort bestond aan leenstukken tegen een marktconforme prijs. Het in rekening te brengen tarief houdt echter geen verband met de door het hof vastgestelde tekortkoming van ING. Voor het overige wijst Cross Options op een schriftelijke verklaring van [betrokkene 4] (destijds backoffice manager van Extra). De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat deze verklaring geen betrekking heeft op de relevante periode en dat die verklaring ook niets zegt over de vraag of door Extra vanaf 1 april 1991 al dan niet aan de leenbehoefte van de werkmaatschappijen kon worden voldaan, noch over de vraag of zulks aan ING was te wijten (rov. 4.7.).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/208b271df28d0dc0589fd2d1ead700c537a293dd1f9d4201f2a6e949a50ac778 | shasum -a 256