Onder 2.25. Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2017

Dit laatste ziet klaarblijkelijk op hetgeen het hof in het slot van rechtsoverweging 7.3 heeft overwogen. De strekking van hetgeen vervolgens in de cassatiedagvaarding (nog steeds onder 5, nu op pagina 7) wordt aangevoerd, is, zo begrijp ik, dat aan [eiseres 1] niet kan worden tegengeworpen dat zij een grief had moeten richten tegen rechtsoverweging 2.3 van het tussenvonnis van 12 juli 2006, waar de rechtbank het procesverloop weergeeft en wat betreft de getuige [eiseres 2] daarbij tussen haakjes vermeldt: ‘partijgetuige’. De steller van het middel voert in dat verband aan dat de rechtbank haar beslissingen in genoemd tussenvonnis niet heeft gegrond op de kwalificatie van [eiseres 2] als een partijgetuige. Dit betoog dunkt mij juist. Grieven behoeven alleen te worden gericht tegen de onderdelen van de beslissing van de eerste rechter die zijn beslissing dragen. Een grief is immers een grond ten betoge dat de bestreden uitspraak moet worden vernietigd. Welnu, een tegen een ten overvloede gegeven kwalificatie gericht bezwaar kan niet tot vernietiging leiden en valt dus niet als een grief te beschouwen. De keerzijde daarvan is dat tegen een zodanige kwalificatie geen grief behoeft te worden gericht en dat het ontbreken van een zodanige ‘grief’ (die dus in strikte zin geen grief zou zijn) niet tot gevolg heeft dat de appelrechter aan de door de eerste rechter gegeven kwalificatie gebonden is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79dc5cc1e54c91983399664facd38fdbb3e19fcd12691058899a0a5e9d8a0308 | shasum -a 256