Onder 2.29. Parket bij de Hoge Raad 30 juni 2017

Dat in de onderhavige zaak sprake is van subjectieve cumulatie en dat [eiseres 2] en [eiseres 1] afzonderlijk hadden kunnen procederen, is niet te ontkennen. Ik wijs erop dat uit de feitenvaststelling door het hof blijkt dat [eiseres 1] en [eiseres 3] verschillende portefeuilles hadden, terwijl ook [eiseres 2] zelf in een afzonderlijke verhouding (met kennelijk een creditsaldo) tot de Bank stond. Dat de processuele posities van [eiseres 2] en [eiseres 1] wel nauw met elkaar zijn verweven, is geen rechtvaardiging om op de hiervoor bedoelde regel een uitzondering te maken. Dat geldt ook voor de omstandigheid dat, hoewel de portefeuille juridisch op naam van [eiseres 1] stond, het daadwerkelijk [eiseres 2] was die de beslissingen nam en het contact met de Bank onderhield. Ik wil niet verhullen dat in dit verband voor mij van belang is dat art. 164 lid 2 Rv een mijns inziens terecht bestreden uitzondering is op de (hoofd)regel dat de waardering van het bewijs aan het oordeel van de rechter is overgelaten. Tegen die achtergrond ligt een extensieve uitleg van die uitzondering, ten koste van de hiervoor bedoelde regel voor het geval van subjectieve cumulatie, niet voor de hand. Iets anders is dat in een (vrije) waardering van de getuigenverklaring van [eiseres 2] , de hiervoor bedoelde feitelijkheden uiteraard wel een rol spelen (afgewogen tegen andere factoren die de getuigenverklaring meer of minder geloofwaardig maken). Het lijkt mij niet vol te houden dat het hof alleen dit laatste heeft bedoeld. Met de herhaalde verwijzing naar de status van [eiseres 2] van ‘partijgetuige’ heeft het hof klaarblijkelijk wel degelijk op de regel van art. 164 lid 2 Rv het oog gehad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/79dc5cc1e54c91983399664facd38fdbb3e19fcd12691058899a0a5e9d8a0308 | shasum -a 256