Onder 2.18. Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

Het is denkbaar, dat de Belastingdienst zélf een koppeling legt tussen de bewaartermijn van bepaalde bescheiden en de verplichting op grond van art. 47 AWR tot het verschaffen van informatie aan de Belastingdienst. Bijvoorbeeld: wanneer de Belastingdienst een beleidsregel hanteert waarbij één categorie (die der administratieplichtigen) zonder geldige reden wordt bevoordeeld boven een andere categorie (die der niet-administratieplichtigen), in die zin dat de eerstgenoemde categorie na het verstrijken van een zekere termijn niet meer door de Belastingdienst wordt lastig gevallen met verzoeken om inzage of overlegging van gegevens en bescheiden en de laatstgenoemde categorie nog wel. Heeft in die veronderstelde situatie de laatstgenoemde categorie uit hoofde van het gelijkheidsbeginsel aanspraak op eenzelfde begunstigende behandeling door de Belastingdienst? De stellingen in de feitelijke instanties van dit kort geding zijn niet of onvoldoende op dit vraagstuk toegespitst. Een onderzoek van feitelijke aard zou nodig zijn om te kunnen bepalen of het inderdaad om gelijke gevallen gaat, die zonder geldige reden ongelijk worden behandeld. In een kort geding is voor onderzoek naar de feiten slechts beperkt ruimte en in het stadium van de cassatieprocedure in het geheel niet. In zijn algemeenheid valt hierover op te merken dat op administratieplichtigen een last wordt gelegd om een boekhouding in stand en compleet te houden, welke last draaglijk is omdat de gegevens en bescheiden na het verstrijken van een bepaalde periode kunnen worden vernietigd zonder dat de administratieplichtige angst behoeft te hebben nadien nog te worden geconfronteerd met een vordering van de Belastingdienst tot inzage of overlegging van de vernietigde bescheiden. Een particulier heeft die administratieve last niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3f751c0908d569dc0aff4d4deffd04f72f603ea3671dba9b4a16a34fdd3992c1 | shasum -a 256