Onder 2.34. Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

De op art. 47 AWR gebaseerde vordering van de Staat, versterkt met een dwangsomsanctie, vergt van het echtpaar dat het de inspecteur inlichtingen geeft en gegevens verschaft betreffende alle door hen vanaf 31 januari 1994 in het buitenland aangehouden bankrekeningen. Ook de ruime omschrijving van deze vordering is m.i. niet aan te merken als een ontoelaatbare fishing expedition . Als gevolg van de weigering van het echtpaar om de gevraagde inlichtingen te verschaffen, zijn er nog steeds voldoende aanknopingspunten voor de veronderstelling dat het echtpaar ergens in het buitenland banktegoeden of andere vermogensbestanddelen heeft gehad waarmee de Belastingdienst nog niet bekend is. Er is sprake van een zekere wisselwerking tussen de mate waarin de belastingplichtige medewerking verleent aan het onderzoek op grond van art. 47 AWR en de toewijsbaarheid van een door de Belastingdienst op dat artikel gebaseerde vordering. Stel dat het echtpaar de op art. 47 AWR gebaseerde vragen van de Belastingdienst zouden hebben beantwoord door (mondeling of schriftelijk) uitleg te geven wat er precies is gebeurd met het positieve saldo dat – naar het hof aanneemt – op een bepaalde datum op de verzwegen rekening bij KB-Lux heeft gestaan, dan mag van de Staat (Belastingdienst) worden verwacht dat de vordering wordt toegesneden op slechts hetgeen de Belastingdienst nog aan informatie (gegevens, bescheiden enz.) mist. In gevallen waarin iedere medewerking aan het verschaffen van informatie ontbreekt, kan mijns inziens een ruimere formulering van de vordering op grond van art. 47 AWR worden aanvaard. De slotsom is dat de middelen 4 en 5 falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3f751c0908d569dc0aff4d4deffd04f72f603ea3671dba9b4a16a34fdd3992c1 | shasum -a 256