Citaat | Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

Onder 2.37. Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 3 februari 2017, ECLI:NL:PHR:2017:70.

Over de vraag of een matigingsclausule in het stelsel van de wet past wordt verschillend gedacht . De rechter is niet bevoegd om rechtstreeks aan de eisen van de redelijkheid en billijkheid te toetsen nadat de dwangsommen zijn verbeurd . Een bepaling in een rechterlijke uitspraak waarbij de rechter zichzelf de bevoegdheid toekent om op een later moment op zijn beslissing terug te komen, laat zich niet goed verenigen met het gezag van gewijsde . Op grond van art. 611c Rv komt een eenmaal verbeurde dwangsom toe aan de partij die de veroordeling heeft verkregen. Wellicht steekt achter de klacht de gedachte dat de rechter die het meerdere mag, ook het mindere mag. Bij die lezing gaat de klacht voorbij aan de regeling van de verhouding tussen de bevoegdheden van de rechter die de dwangsomsanctie oplegt en die van de rechter die in een executiegeschil moet beoordelen of de dwangsom inderdaad is verbeurd . Middel 6 faalt.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/3f751c0908d569dc0aff4d4deffd04f72f603ea3671dba9b4a16a34fdd3992c1. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 3f751c0908d569dc0aff4d4deffd04f72f603ea3671dba9b4a16a34fdd3992c1, en de alinea staat in dat document op bytes 57764 tot 58957.