Onder 2.5. Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2017

De strekking van de inleiding op het eerste onderdeel (cassatiedagvaarding onder 2.1) is dat het hof weliswaar terecht heeft overwogen dat op grond van de Haviltexmaatstaf de letterlijke tekst van de overeenkomst niet bepalend is, maar dat het hof niettemin die letterlijke tekst wel als argument tégen [eiser] heeft gebruikt, en daar waar de letterlijke tekst juist vóór [eiser] pleitte, [eiser] toch ongelijk heeft gegeven. In algemene zin valt daarover slechts te zeggen dat voor uitleg van een overeenkomst de bewoordingen waarin die overeenkomst is vervat in praktisch opzicht wel degelijk van groot gewicht zijn en dat dit allerminst met de Haviltexmaatstaf in strijd is. Beslissend zijn die bewoordingen echter niet, ook niet in beginsel. In plaats daarvan komt het op de redelijke verwachtingen van partijen aan, waarbij álle omstandigheden van het geval een rol kunnen spelen. Een en ander betekent ook dat het zo kan gaan als het [eiser] bij het hof (en de kantonrechter) is vergaan, namelijk dat de letterlijke tekst van de overeenkomst wel tegen en niet vóór een partij gebruikt wordt. Waar het in cassatie enkel om gaat is of de door het hof gemaakte keuzes in het licht van het partijdebat voldoende zijn gemotiveerd en ook overigens niet onbegrijpelijk zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/98a3590e8e0a0bf7e486d75d835ae1e09c251a8b8209ac1890efff3a35b2a70e | shasum -a 256