Onder 2.30. Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2017

Het onderdeel vangt onder 2.2.1 aan met het benoemen van de stellingen die door [eiser] in het kader van zijn beroep op de derogerende werking van de redelijkheid en billijkheid en op goed werkgeverschap zouden zijn ingenomen (de eerste alinea). Vervolgens wordt niet betoogd dat het hof deze stellingen niet heeft besproken terwijl het daartoe wel gehouden was. In plaats daarvan wordt geconcludeerd dat het oordeel van het hof ‘in dat kader’ getuigt van een onjuiste rechtsopvatting, althans dat onbegrijpelijk is waarom een dergelijke handelswijze niet naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn en evenmin waarom dit niet in strijd met het beginsel van goed werkgeverschap zou zijn (de tweede alinea). Het subonderdeel betoogt vervolgens dat het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is om iemand jaren in de veronderstelling te laten dat artikel 5 van de overeenkomst van 23 juni 2004 slechts is bedoeld voor de situatie dat [eiser] daadwerkelijk per 1 augustus 2005 met vroegpensioen zou gaan, om dan vele jaren later aanspraak te maken op een enorm bedrag en dat, middels een beroep op verrekening, van het salaris in te houden en dat het andersluidende oordeel van het hof blijk geeft van een onjuiste maatstaf dan wel onbegrijpelijk althans onvoldoende gemotiveerd is (de derde alinea). Tot slot betoogt het subonderdeel dat ook in strijd is met het beginsel van goed werkgeverschap het niet dadelijk melden van arbeidsrechtelijke consequenties, zeker als het gaat om het inhouden van loon, en vervolgens vele jaren later aanspraak maken op een bedrag door middel van het inhouden van loon (de vierde en vijfde alinea).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/98a3590e8e0a0bf7e486d75d835ae1e09c251a8b8209ac1890efff3a35b2a70e | shasum -a 256