Onder 2.39. Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2017

Voor de inhoud van het bewijsaanbod verwijs ik naar deze conclusie onder 2.20. Zoals blijkt uit rechtsoverweging 3.22 heeft het hof de stellingen van [eiser] omtrent bij [betrokkene] bestaande wetenschap van zijn nevenwerkzaamheden beoordeeld als onvoldoende specifiek. In dat verband wijst het hof erop dat [eiser] niets heeft gesteld over de wetenschap van [betrokkene] over de neveninkomsten van [eiser] en dat [betrokkene] zelf heeft verklaard zich over de neveninkomsten niets te kunnen herinneren. Vervolgens passeert het hof het door [eiser] gedane bewijsaanbod. Anders dan het middel aanvoert getuigt dat niet van een (verboden) prognose. Bij gebreke van voldoende specifieke stellingen was van een relevant bewijsaanbod immers geen sprake. Wat het hof overweegt over de getuigenverklaring van [betrokkene] is een overweging ten overvloede. Het hof brengt slechts tot uitdrukking dat niet alleen [eiser] onvoldoende heeft gesteld, maar dat ook uit de verklaring van [betrokkene] niet blijkt dat bij deze relevante wetenschap bestond. Naast het voorgaande geldt nog dat aan een bewijsaanbod in hoger beroep nadere eisen mogen worden gesteld indien, zoals in het onderhavige geval, reeds getuigen zijn gehoord. In een dergelijk geval zal de eis dat het bewijsaanbod voldoende specifiek en ter zake dienend moet zijn, kunnen meebrengen dat nader wordt aangegeven in hoeverre de getuigen meer of anders kunnen verklaren dan zij al hebben gedaan. Wanneer het hof de stellingen van [eiser] wel als voldoende specifiek had beoordeeld (of moeten beoordelen), zou de klacht dus nog geen doel treffen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/98a3590e8e0a0bf7e486d75d835ae1e09c251a8b8209ac1890efff3a35b2a70e | shasum -a 256