Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 13 januari 2017

Een en ander heeft in 2009 geleid tot wijziging van art. 4 RWN. De wijziging heeft tot gevolg dat van een schijnerkenning geen sprake is indien het kind na zijn geboorte door zijn verwekker wordt erkend of bij of kort na de geboorte wordt erkend. Uit art. 4 RWN volgt thans dat de postnatale erkenning van niet-Nederlandse kinderen die plaatsvindt kort na de geboorte, althans in de eerste levensjaren van het kind, automatisch nationaliteitsrechtelijke gevolgen heeft. In het geval van erkenning van kinderen ouder dan zeven jaar wordt echter van de erkenner, die aan die erkenning nationaliteitsrechtelijk gevolg wil geven, verlangd dat hij aantoont dat zijn erkenning geen schijnerkenning is. De wetgever heeft dit onderscheid tussen kinderen jonger en ouder dan zeven jaar gemaakt, omdat ervan is uitgegaan dat ouders zich vaak niet bewust zijn van het verschil in nationaliteitsrechtelijk rechtsgevolg tussen een pre- en postnatale erkenning en schijnerkenningen die slechts erop zijn gericht Nederlanderschap te verschaffen vrijwel alleen plaatsvinden met betrekking tot oudere minderjarigen. Indien het niet-Nederlandse kind ouder is dan zeven jaar, dient de erkenner zijn biologische relatie met het kind aan te tonen door het overleggen van een betrouwbare DNA-test. Het kind verkrijgt de Nederlandse nationaliteit van rechtswege op het tijdstip van erkenning. Om de periode van onzekerheid omtrent de verkrijging van korte duur te laten zijn, dient het bewijs van biologisch ouderschap kort na de erkenning te worden geleverd. Art. 4 lid 4 RWN bepaalt derhalve dat voor het nationaliteitsgevolg van de erkenning van niet-Nederlandse kinderen ouder dan zeven jaar door een Nederlander bewijs van het biologisch ouderschap is vereist en dat dit bewijs binnen de termijn van één jaar na de erkenning dient te zijn overgelegd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f14ea61d7cb7c16d3eb37512073c919b6df8c3cf436ce4b1dd95b5f81430b507 | shasum -a 256