Onder 7.3 Parket bij de Hoge Raad 9 februari 2017

Ik begrijp dat Staatssecretaris meent dat voor belanghebbendes standpunt niet zodanige argumenten waren aan te voeren dat haar geen lichtvaardigheid en daarmee (voorwaardelijk) opzet op onjuiste aangifte kan worden verweten. De Staatssecretaris gaat er echter aan voorbij dat volgens ’s Hofs feitelijke vaststellingen, contractsuitleg en juridische kwalificatie daarvan de opbrengsten uit de obligatieportefeuille niet door de belanghebbende maar door [F] genoten zijn (onder de verplichting 12,24% van de rente aan de belanghebbende te vergoeden) en dat zulks impliceert – anders dan het Hof heeft geoordeeld – dat van fraus legis geen sprake is en de rente dus wél aftrekbaar is (zij het dat er weinig is om haar tegen af te zetten). Als op dit punt van opzet op een onjuiste aangifte sprake is, zit die onjuistheid erin dat de belanghebbende heeft getracht iets weg te poetsen dat er niet was, althans niet bij haar. ’s Hofs mijns inziens juiste kwalificatie (vergoeding voor dienstverlening; economische eigendom bleef bij [F] ; belanghebbendes dochters waren loketten of doorgeefluiken; op de PPL werd geen winst gedeeld, want er was geen winst) leidt er slechts toe (zie de onderdelen 4 en 5 hierboven) dat de belanghebbende een groter verlies heeft dan zij heeft aangegeven. Dat is vergelijkbaar met het ten onrechte aangeven van een te hoge winst. Ik meen dat dan de grondslag voor oplegging van een boete ex art. 67d(2) AWR ontbreekt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ce9f437cc64ff02cd73df4b4a82308a9044de4b6be279a3629672411a47564f3 | shasum -a 256