Onder 4.7. Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2017

Gelet op het voorgaande meen ik, zij het niet zonder aarzeling, dat de bewijsvoering toereikend is. De kans dat de verstrekking van de staatsgeheime informatie geheel buiten de verdachte om is gegaan, kan op grond van de bewijsmiddelen zo onwaarschijnlijk worden geacht dat het hof daaraan voorbij mocht gaan. Ik neem daarbij in aanmerking dat door de verdediging enkel is gewezen op de theoretische mogelijkheid dat de verdachte met de afspraak die hij op 15 mei 2009 maakte een geheel ander doel had dan – kort gezegd – het lekken van staatsgeheime informatie en dat zij dus geen Meer en Vaart-verweer heeft gevoerd waarin concreet werd aangegeven wat dat andere doel dan zou zijn geweest. Tot nadere motivering op dit punt was het hof dan ook niet gehouden. Ik meen voorts dat het hof uit de bewijsmiddelen heeft kunnen afleiden dat de rol van de verdachte bij de informatieverstrekking niet louter faciliterend is geweest en dat dus niet slechts sprake is geweest van medeplichtigheid. Zoals gezegd wijzen de bewijsmiddelen erop dat sprake is geweest van een gezamenlijke onderneming en dus van een nauwe en bewuste samenwerking. Daarbij is in het bijzonder van belang dat de verdachte de eerste contacten met de journaliste heeft gelegd en nadien ook steeds de contacten met de journaliste heeft onderhouden. De vriendin van de verdachte ging er dan ook op 4 juni 2009 vanuit dat de journaliste niet haar, maar de verdachte een berichtje zou sturen over de publicatie in de Telegraaf. Bij die stand van zaken kan in het midden blijven welke rol de verdachte tijdens de ontmoeting op 2 juni 2009 heeft gespeeld. Het meest aannemelijk lijkt mij dat de journaliste de bewuste informatie rechtstreeks uit de mond van de vriendin van de verdachte heeft vernomen. Aan de nauwheid van de samenwerking doet dat echter niet af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f67f1d6f899f206a6329aece01a6b1ff2674255786bcdc9f2c636dad8e0a9fec | shasum -a 256