Onder 4.10. Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2017

Indien terzake geen verweren zijn gevoerd, zal de vereiste motivering van de beslissingen die zien op de derde hoofdvraag van artikel 350 Sv, in het algemeen bestaan uit de overweging dat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. Dit wordt alleen anders indien uit de stukken van het geding een rechtstreeks en ernstig vermoeden voortvloeit dat een strafuitsluitingsgrond aanwezig is, nu de strafrechter daarin een zelfstandige onderzoeksplicht heeft. Dit alles geldt ook voor de onderhavige (bijzondere) strafuitsluitingsgrond: in beginsel zal door of namens de verdachte daarop een beroep moeten worden gedaan. Terzijde valt op te merken dat een dergelijk beroep wel zekere implicaties kan hebben voor de strafbaarheid ter zake van het ‘hoofdfeit’ waar de hulpverlening op betrekking heeft gehad. Die komt dan ineens volop in beeld. Het valt niet uit te sluiten dat gelet op het mogelijke verschil in strafpositie sommige verdachten eieren voor hun geld kiezen en een beroep op ‘eigen schuld’ ter zake van het hoofdfeit achterwege zullen laten. De processuele werkelijkheid overheerst in dergelijke gevallen de ‘materiële’ waarheid, zou men kunnen beweren. Nadelig is dat echter niet. Men kan immers tegelijkertijd concluderen dat (ook) in die gevallen aan de bedoeling van de wetgever, dubbele aansprakelijkheid te voorkomen, volop tegemoet wordt gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4da46521b3a6098c15b743a6f04efcc68c76751c33f481568512710879df2ab7 | shasum -a 256