Onder 4.11. Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2017

Nu weer ten aanzien van het middel. In de overweging van het hof dat er geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van de verdachte in de voorliggende zaak uitsluit, ligt als zijn oordeel besloten dat uit de stukken van het geding geen rechtstreeks en ernstig vermoeden voortvloeit dat een strafuitsluitingsgrond aanwezig is. Dat oordeel is, mede in aanmerking genomen dat uit het proces-verbaal ter terechtzitting van de behandeling van de zaak in hoger beroep niet blijkt dat door de verdediging een beroep is gedaan op de bijzondere strafuitsluitingsgrond die is opgenomen in artikel 189 lid 3 Sr en de door het hof gebruikte bewijsconstructie, niet onbegrijpelijk. Daarbij merk ik nog op dat de beoordeling van de gegrondheid van het beroep op de bijzondere strafuitsluitingsgrond van artikel 189 lid 3 Sr een onderzoek van feitelijke aard zou vergen, nu daarvoor door de rechter moet worden vastgesteld dat de verdachte de bewezenverklaarde handelingen heeft verricht mede teneinde gevaar van vervolging voor zichzelf te ontgaan. Dat vraagt, lijkt mij, ten minste om vaststellingen die betrekking hebben op het strafbare feit waarvoor de verdachte een mogelijke vervolging wilde ontgaan. Omtrent die betrokkenheid heeft het hof echter niets vastgesteld, terwijl de verklaring van de verdachte dat hij de vluchtauto bestuurde nog niet maakt dat er sprake is van medeplichtigheid aan die woninginbraak. Nu de beoordeling van de gegrondheid van het beroep op de bijzondere strafuitsluitingsgrond van artikel 189 lid 3 Sr vraagt om een onderzoek van feitelijke aard kan een dergelijk verweer niet voor het eerst in cassatie worden gevoerd, omdat voor zo een onderzoek in cassatie geen plaats is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4da46521b3a6098c15b743a6f04efcc68c76751c33f481568512710879df2ab7 | shasum -a 256