Onder 3.13. Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2017

Het door het hof gehanteerde criterium, of omslagpunt, inhoudende ‘Alleen als ieder inzicht ontbreekt zou dat anders zijn’ lijkt mij niet toegesneden te zijn op de kwestie van het al dan niet verschoonbaar zijn van het termijnverzuim. De gehanteerde maatstaf wekt meer associaties op met de materieelrechtelijke vraag wanneer bij ontoerekeningsvatbare verdachten nog van opzet gesproken kan worden. Dan gaat het om het ontbreken van ieder inzicht in de draagwijdte en de mogelijke gevolgen van het handelen. Het neerleggen van een dergelijke hoge ‘drempel’ bij de vraag naar verschoonbare termijnoverschrijding lijkt mij in de buurt te komen van een onjuiste rechtsopvatting. Zo dat al niet de gevolgtrekking zou moeten zijn is aldus motiverende tevens niet inzichtelijk gemaakt wat de gedachtegang van het hof is geweest. Want ten aanzien waarvan volgens het hof ‘ieder inzicht’ ontbroken zou moeten zijn teneinde de termijnoverschrijding verschoonbaar te doen zijn is in het geheel niet duidelijk. Het hof heeft naar mijn mening aldus de mogelijkheid open gelaten dat de betekenis van de uitgereikte oproeping en/of het vonnis niet tot de verdachte heeft kunnen doordringen ten gevolge van een hem niet toe te rekenen geestesgesteldheid. Gelet hierop is het oordeel van het hof tegen de achtergrond van het ter terechtzitting gevoerde verweer met betrekking tot de psychische gesteldheid van de verdachte en de ter onderbouwing van dat verweer aangehaalde stukken, niet zonder meer begrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8e82b3560ca177072a98666f18558ea1bb4b631efd6e94f335cb13b115950ec3 | shasum -a 256