Onder 4.3. Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2017

Voor zover het middel klaagt dat het hof het opleggen van de bijzondere voorwaarde ten aanzien van [betrokkene 2] (afzonderlijk) had moeten motiveren, faalt het. Die stelling vindt immers geen steun in het recht: het opleggen van een bijzondere voorwaarde als bedoeld in art. 14c lid 2 onder 5° (contactverbod) behoeft doorgaans geen motivering. In dit verband wijs ik er op dat de steller van het middel ten onrechte het door het hof gebezigde ‘gevaarscriterium’ ex art. 14e lid 1 Sr, om de opgelegde bijzondere voorwaarde dadelijk uitvoerbaar te kunnen verklaren, heeft beschouwd als ’s hofs motivering voor het opleggen van de bijzondere voorwaarde. Na aandachtige bestudering van de toelichting op het middel, kan ik daarin slechts met moeite lezen dat het middel ook beoogt te klagen over de motivering van de beslissing tot dadelijke uitvoerbaarheid van de bijzondere voorwaarde. De motivering van die beslissing schiet mijns inziens wel tekort. Uit hetgeen het hof heeft overwogen kan immers niet zonder meer volgen dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een feit zal begaan dat gericht is tegen of gevaar veroorzaakt voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. Daarover wordt, zoals gezegd, niet gespecificeerd geklaagd zodat ik het wellicht zou kunnen laten bij de enkele constatering van dat motiveringsverzuim.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2eb21ff4666e2a289adc4c333e57c5292dff02b30f4c54464e0ef101540c0bde | shasum -a 256