Onder 4.6. Parket bij de Hoge Raad 20 juni 2017

Terugkerend naar de klacht dat de oplegging van de bijzondere voorwaarde ‘an sich’ onvoldoende is gemotiveerd door het hof. Dat het hof de hiervoor onder 4.2 omschreven bijzondere voorwaarde heeft gesteld om de verdachte te weerhouden van het wederom begaan van soortgelijke gedragingen zoals bewezen is verklaard, lijdt geen twijfel. Het hof heeft daarbij kennelijk voor ogen gehad dat het uit preventief oogpunt noodzakelijk is om de verdachte niet slechts te verbieden met zijn (inmiddels) ex-vrouw (het slachtoffer) in contact te treden, maar hem gedurende de proeftijd ook het contact met haar zoon [betrokkene 2] te ontzeggen. Deze uitbreiding van de bijzondere voorwaarde tot het kind van het slachtoffer ligt in de rede, aangezien de zoon het incident, waarbij zijn moeder ernstig gewond raakte door toedoen van de verdachte, deels heeft meegemaakt en hij mogelijk nog bij zijn moeder woonachtig is, althans een hechte band met haar heeft. Wanneer contact met de zoon mogelijk zou zijn, dan wordt het slachtoffer niet bepaald met rust gelaten, aangezien de kans op weerzien met het slachtoffer reëel in dat geval is te noemen en het risico van ongeoorloofde druk op het slachtoffer aanwezig is. Anders dan de steller van het middel wil, maakt de omstandigheid dat de verdachte in de zaak waarbij [betrokkene 2] de aangever/het slachtoffer was, integraal is vrijgesproken, het vorenstaande niet anders. Het hof mocht aan de verdachte de genoemde bijzondere voorwaarde opleggen. Diens oordeel geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is evenmin onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2eb21ff4666e2a289adc4c333e57c5292dff02b30f4c54464e0ef101540c0bde | shasum -a 256