Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

Volgens de regeling van surseance van betaling in titel II van de Faillissementswet kan een R-C worden benoemd (art. 223a Fw). Dat hoeft strikt genomen niet, maar is tegenwoordig wel vrijwel altijd praktijk . Zijn taak is enerzijds adviserend aan de bewindvoerder en de R-C fungeert bijvoorbeeld niet als beroepsinstantie voor sommige beslissingen van de curator zoals in faillissement (art. 69 Fw). Maar bij de al of niet totstandkoming van een akkoord is de R-C, indien benoemd, ter vergadering ook beslisser, zo volgt uit art. 265 lid 5, 266, 267 en 268a Fw. Hoewel een akkoord in surseance is geënt op het akkoord in faillissement, is de doelstelling van een surseance-akkoord anders, namelijk sanering van de financiële positie van de schuldenaar. Vandaar dat er geen formele verificatie van vorderingen plaatsvindt en de surseance ook geen renvooiprocedure kent. Bij een surseance-akkoord gaat het erom dat door de R-C kan worden beslist welke crediteuren met welke vorderingen tot de stemming over het akkoord kunnen worden toegelaten, zo volgt uit art. 267 Fw . Betwistingen en erkenningen zijn volgens Verschoof primair bedoeld ter gedachtebepaling van de R-C, die in beginsel vrij is een erkenning of betwisting van een vordering te negeren. De R-C is volgens art. 267 Fw vrij te beslissen of en in welke mate crediteuren worden toegelaten tot stemming over het akkoord en die beslissing wordt genomen op grond van hetgeen ter vergadering is aangevoerd . Bij gebreke van een benoemde R-C worden deze besluiten genomen door de rechtbank in raadkamer volgens art. 255 lid 1 onder 2° Fw.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aefe94acb71b82ec2046360989c0b9480a3d0c667696a75c706c78326097f5d4 | shasum -a 256