Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

Art. 282 Fw regelt dat tegen beslissingen van de rechter ingevolge de surseancetitel geen hogere voorzieningen open staan, tenzij het tegendeel is bepaald en dat ook cassatie in belang der wet altijd mogelijk is. Het is de vraag of dit betekent dat tegen de beslissingen waar [verzoeker] in deze zaak tegen opkomt geen “gewone” rechtsmiddelen open staan, zoals de rechtbank en de curatoren Accessio menen. We zullen zien dat dit zich vooral toespitst op de vraag of de beslissing over het dwangakkoord niet appellabel moet zijn. Het probleem is dat tegelijk met het creëren van de mogelijkheid van vaststelling van zo’n dwangakkoord door de wetgever aanvankelijk is aangegeven dat daartegen een beroepsmogelijkheid analoog aan art. 67 Fw wordt opengesteld door een beoogd tweede lid van art. 282 Fw. Het verschil in regeling van het dwangakkoord bij de schuldsaneringsregeling, waar beroep uitdrukkelijk is uitgesloten in art. 315 lid 2 Fw (vgl. art. 332 lid 4 Fw), werd in de toelichting gemotiveerd met het argument dat de gevolgen van (weigering van) dwangakkoorden bij surseance ingrijpender zijn dan bij schuldsanering. Vervolgens is de beroepsmogelijkheid hangende het wetgevingsproces jaren later echter weer ingetrokken bij derde nota van wijziging met als argument dat moet worden gewaakt voor te grote belasting van de rechter. Het is de vraag of dat de rechtsbescherming niet te ver op de tocht zet – en of voldoende scherp op het netvlies heeft gestaan wat hier precies gebeurde; de intrekking maakte deel uit van een grotere stofkamoperatie. Ik kom hier in 2.7 en 3.13-3.15 op terug.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aefe94acb71b82ec2046360989c0b9480a3d0c667696a75c706c78326097f5d4 | shasum -a 256