Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

Een verzoek tot verbetering van het p-v ex art. 269a Fw heeft niet te gelden als een hoger beroep tegen de beslissingen inzake het akkoord . De bepaling is in de wet gekomen bij het creëren van de mogelijkheid van het benoemen van een R-C bij surseance. Bij gebreke van een R-C in surseance en (derhalve) stemming ten overstaan van de rechtbank in raadkamer (vgl. art. 255 lid 1 onder 2° Fw) is beroep bij het hof mogelijk volgens art. 270 Fw (gemodelleerd naar art. 149 Fw, de regeling bij akkoord in faillissement; in art. 332 lid 6 Fw wordt art. 149 Fw van overeenkomstige toepassing verklaard bij de akkoord(stem)regeling bij schuldsanering). Omdat vrijwel altijd bij surseance tegenwoordig een R-C wordt benoemd, doet zich de weg van art. 270 Fw bijna niet meer voor. De verwerping van het ontwerp-akkoord ten overstaan van de R-C is geen beschikking volgens Wessels, maar wordt slechts als constatering van de verwerping van het akkoord in het p-v opgenomen . De vervolgens door de rechtbank gegeven beschikking op het verzoek tot verbetering – een vormvrije gang naar een tweede instantie volgens opnieuw Wessels t.a.p. – is dan aan te merken als een beschikking van de rechtbank in eerste aanleg en daartegen is op grond van het rechtsmiddelenverbod van art. 282 Fw (behoudens slagend beroep op een doorbrekingsgrond) geen hoger beroep of cassatie mogelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aefe94acb71b82ec2046360989c0b9480a3d0c667696a75c706c78326097f5d4 | shasum -a 256