Onder 2.7.23 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

De hiervoor weergegeven overwegingen van de Hoge Raad kunnen deels worden doorgetrokken naar het ambtshalve vaststellen dat sprake is van een gedekt verweer. Ook het (ondubbelzinnig) prijsgeven van het recht om een bepaald verweer te voeren is een vorm van afstand van recht, dat ter vrije beschikking van een partij staat. En ook voor het al dan niet voeren van een bepaald verweer geldt dat dit plaatsvindt ‘binnen het domein waarin partijen vrij zijn hun onderlinge rechtsbetrekkingen (en de grenzen van de rechtsstrijd dienaangaande) te bepalen’. Voorts geldt ook hier dat het de wederpartij vrijstaat om géén beroep te doen op het gedekt zijn van dit verweer, maar juist de rechtsstrijd op dit punt te aanvaarden. . Daarmee strookt niet dat de rechter ambtshalve vaststelt dat sprake is van een gedekt verweer. Een belangrijk argument is verder dat strijd kan ontstaan met het beginsel van hoor en wederhoor, indien de rechter er ambtshalve toe overgaat te oordelen dat sprake is van een gedekt verweer. De partij te wiens nadele het oordeel wordt gegeven, wordt immers de mogelijkheid ontnomen om zich erover uit te laten waarom haars inziens géén sprake is van een gedekt verweer. Evenzo heeft de wederpartij die geen beroep heeft gedaan op het gedekt zijn van het verweer, niet de mogelijkheid gekregen om toe te lichten waarom zij (toch) de rechtsstrijd op het betreffende punt aanvaardt. In dit opzicht kan een parallel worden getrokken met het ambtshalve door de rechter aanvullen van rechtsgronden van vordering of verweer (dat gezien kan worden als de keerzijde is van het ambtshalve oordelen dat een bepaald verweer is gedekt). Ook dan geldt dat de rechter, mede vanwege het in acht nemen van het beginsel van hoor en wederhoor, terughoudend moet zijn bij het beoordelen van het geschil op gronden die gelegen zijn buiten het partijdebat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09ef3dc3f0e62a857f9dbcfac19d78b128b336f4eefc60e56ed1b665bc962ac0 | shasum -a 256