Onder 2.10.9 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

Onderdeel 4 richt zich tegen ’s hofs oordelen dat: (i) bij de door partijen beoogde uitputtende regeling van rechten en verplichtingen niet past dat [betrokkene 1] naast deze afspraken om niet een vermogensbestanddeel van € 230.000,- (de kosten van de nieuwbouw) zou inbrengen, maar dat een dergelijke verplichting zou kunnen worden aangenomen indien juist is de stelling van [eiseres] dat deze inbreng in feite een ruil was voor de bezittingen van [B] te Adana, die na de splitsing van Albal aan Albal zou toekomen (rov. 9.11.7 van Tussenarrest I); (ii) [eiseres] zich dient uit te laten over haar vordering ter zake van de nieuwbouw, omdat zij alleen haar eigen schade kan vorderen (rov. 9.11.8 van Tussenarrest I); (iii) zonder nadere bewijslevering niet kan worden aangenomen dat het beding omtrent de nieuwbouw dient te worden uitgelegd in de door [eiseres] gestelde zin, onder meer omdat het verlies van de kweekcapaciteit door het vertrek uit Adana niet zonder meer valt aan te merken als verlies van vermogensbestanddelen (rov. 3 van Tussenarrest II); en (iv) moet worden geconcludeerd dat de vordering van [eiseres] die is gebaseerd op de stelling dat de nieuwe kwekerij voor rekening van [betrokkene 1] kwam, niet toewijsbaar is (rov. 3.3 van Tussenarrest III).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09ef3dc3f0e62a857f9dbcfac19d78b128b336f4eefc60e56ed1b665bc962ac0 | shasum -a 256