Onder 2.7.7 Parket bij de Hoge Raad 14 juli 2017

Op het hiervoor genoemde uitgangspunt dat partijen in appel hun stellingen en verweren mogen aanvullen en verbeteren, bevat art. 348 Rv een uitzondering voor zogenoemde ‘gedekte verweren’. Een verweer is op grond van vaste rechtspraak van de Hoge Raad gedekt indien uit de door de oorspronkelijk gedaagde in eerste aanleg aangenomen proceshouding ondubbelzinnig voortvloeit dat het desbetreffende verweer is prijsgegeven. Dit betekent dat een verweer slechts gedekt is, indien er afstand van is gedaan. Het gaat hier om de eenzijdige rechtshandeling afstand van (een processueel) recht. Hiervan kan onder meer sprake zijn indien gedaagde de stelling van haar wederpartij uitdrukkelijk heeft erkend. In het algemeen geldt echter dat afstand van recht niet snel valt aan te nemen. Dit geldt overigens niet alleen voor afstand van het recht om een bepaald verweer te voeren, maar ook voor andere vormen van afstand van recht, zoals de berusting. Zo is de enkele omstandigheid dat een partij een stelling van haar wederpartij in eerste aanleg niet heeft betwist niet voldoende om aan te nemen dat zij afstand heeft gedaan van het recht om dat in hoger beroep alsnog te doen. Ook kan een verweer niet als ‘gedekt’ worden aangemerkt op de enkele grond dat het desbetreffende verweer ‘onverenigbaar’ is met de in eerste aanleg door een partij ingenomen proceshouding. De vraag of een partij een verweer heeft prijsgegeven kan slechts worden beantwoord aan de hand van de uitleg van de proceshouding en stellingen van de desbetreffende partij. De beslissing dat sprake is van een gedekt verweer kan in cassatie dan ook slechts beperkt worden getoetst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/09ef3dc3f0e62a857f9dbcfac19d78b128b336f4eefc60e56ed1b665bc962ac0 | shasum -a 256