Onder 3.26 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2017

Subonderdeel 1.3 klaagt dat het hof zijn oordeel in rov. 2.6.4. met betrekking tot de vorderingsgerechtigdheid van Liander niet mede kon baseren op de omstandigheid dat zich in deze zaak geen andere schuldeisers hebben gemeld. Het subonderdeel ziet daarmee voorbij aan het bijzondere karakter van de beperkingsprocedure, zoals dat hiervoor in 3.8 e.v. is uiteengezet. In deze procedure heeft de rechter-commissaris een uiterste datum vastgesteld waarop vorderingen konden worden ingediend, die inmiddels verstreken is. Het hof heeft daarom met juistheid overwogen dat uitgesloten is dat zich nog andere schuldeisers melden. Het hof heeft zijn oordeel dat Liander vorderingsgerechtigd is vervolgens niet uitsluitend gebaseerd op deze omstandigheid. Het hof heeft hieraan mede ten grondslag gelegd dat Liander als netbeheerder wettelijk verplicht was om het net te herstellen, dat zij dit ook heeft gedaan en dat ook uit de verklaring van [betrokkene 1] blijkt dat de hieraan verbonden kosten ten laste van Liander werden gebracht (rov. 2.6.2.-2.6.3.). In onderling verband en samenhang bezien kunnen die overwegingen het oordeel dragen dat Liander de schade als gevolg van het schadevoorval heeft geleden. De klacht faalt dus. Voor zover het subonderdeel bedoelt te klagen dat het hof ten onrechte uit de enkele omstandigheid dat alleen Liander zich als schuldeiser in de beperkingsprocedure heeft gemeld, heeft afgeleid dat Liander dus vorderingsgerechtigd is, mist het feitelijke grondslag, omdat het hof zijn oordeel niet uitsluitend op die omstandigheid heeft gebaseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59836049a9699353aeca880bce61260d47bcaf101bbce249834d9046810ccd87 | shasum -a 256