Onder 16.5 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2017

Het hof overweegt hierover het volgende. In het tussenarrest van 21 april 2015 heeft het hof geoordeeld dat het – blijven – bestaan van de door [eiser] en [betrokkene 1] gestelde verrekeningsafspraak hun meest verstekkende verweer is tegen de onderhavige vordering van Encare en dat dit verweer wordt verworpen (r.o. 7.4 en 7.5). Dit verweer vormde tevens de grondslag voor hun verweer tegen de door Encare gestelde hoofdelijke aansprakelijkheid van [eiser] op grond van ongerechtvaardigde verrijking zodat bijgevolg ook dat verweer werd verworpen. Bovendien lichten [eiser] en [betrokkene 1] niet toe waarom het bedrag van de gestelde verrijking van [eiser] niet zou kunnen worden vastgesteld op het bedrag van de door de aannemer berekende ruwbouwkosten dat aan het appartement is toe te rekenen. Gesteld noch gebleken is immers dat deze aanneemsom te hoog was in afwijking van het marktprijsniveau, of dat de verdeelsleutel 36/64 irreëel is, ten nadele van het appartement. Het hof volgt [eiser] en [betrokkene 1] derhalve niet in hun betoog dat de verrijking van [eiser] niet gelijk te stellen is aan het nog door [betrokkene 1] verschuldigde bedrag (36% van de ruwbouwkosten). Met betrekking tot de verrekeningsafspraak hebben [eiser] en [betrokkene 1] nog betoogd dat voor het resultaat van de procedure tussen Encare en de management vennootschap van [betrokkene 1] sprake is van novatie naar Belgisch recht, waardoor die afspraak nog zou gelden. Ook dit betoog kan [eiser] en [betrokkene 1] niet baten. Nog afgezien van het feit dat op de rechtsverhouding tussen partijen in de onderhavige procedure Nederlands recht van toepassing is, valt niet in te zien dat op grond hiervan de hier bedoelde eindbeslissing heroverwogen zou moeten worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae63b4b29adddac17433ae930a23eb6c81cba61b091bc5a648ed3864661354ef | shasum -a 256