Onder 2.13 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2017

“Aan de voor het huidige recht bestaande twistvraag, of er in bepaalde gevallen hoofdelijkheid dan wel samenloop bestaat, heeft het ontwerp grotendeels een einde gemaakt door te bepalen, dat in alle gevallen waarin twee of meer personen aansprakelijk zijn tot vergoeding van dezelfde schade, hoofdelijkheid bestaat (artikel 6.1.9.8) (artikel 6:102 BW, A-G); dit is ook van toepassing wanneer de aansprakelijkheid van een of meer van die personen berust op het in de titel Onrechtmatige daad bepaalde (welke titel echter voor het onderlinge regres tussen die personen bijzondere bepalingen bevat: de artikelen 6.3.4, 6.3.5 lid 2, 6.3.6 lid 2, 6.3.7 lid 3, 6.3.8 lid 3, 6.3.11 lid 2,6.3.12 lid 3). Het voordeel van deze opzet is onder meer, dat aldus komt vast te staan in welke gevallen van tenietgaan van de verbintenis van een der uit onrechtmatige daad aansprakelijke personen - met name anders dan door betaling - ook de andere jegens de benadeelde bevrijd zijn en voorts dat de mogelijkheid om een der aansprakelijke personen door kwijtschelding tevens jegens de andere schuldenaren te bevrijden (artikel 6) ook bij onrechtmatige daad bestaat. In de overblijvende gevallen van samenloop, die zo ongelijksoortig zijn dat zij niet voor een uniforme regeling vatbaar zijn, moet aan wetenschap en rechtspraak worden overgelaten om te beslissen, in hoeverre de bepalingen van de hoofdelijkheid naar analogie toepassing zullen vinden. Tegen analogische toepassing zal minder bezwaar bestaan dan thans. Het huidige wetboek geeft namelijk verschillende bepalingen over de hoofdelijkheid die zeker niet op de gevallen van samenloop mogen worden toegepast, doch het ontwerp heeft de meeste daarvan laten vervallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae63b4b29adddac17433ae930a23eb6c81cba61b091bc5a648ed3864661354ef | shasum -a 256