Onder 2.16.2 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2017

Van Boom bepleit een ruime toepassing van hoofdelijkheid. Hij wijst er op dat het bestaan van een verschillende rechtsgrond geen reden hoeft te zijn om geen hoofdelijkheid aan te nemen, en dat de wet bijvoorbeeld in de in artikel 6:102 BW bedoelde gevallen hoofdelijkheid bij verschillende rechtsgronden mogelijk maakt. Daarnaast betoogt hij dat een redelijke grond ontbreekt voor onderscheid tussen samenlopende (wettelijke) schadevergoedingsvorderingen en ‘overige’ samenlopende vorderingen. Hij illustreert dat onder meer aan de hand van het voorbeeld van de samenloop van een wettelijke verplichting tot schadevergoeding van de laedens en de op een verzekeringsovereenkomst berustende verplichting tot schadevergoeding van de verzekeraar van de gelaedeerde. Bij verzuim van de verzekeraar kan diens verbintenis worden omgezet in een verbintenis tot vervangende schadevergoeding (artikel 6:87 BW), waarna opeens hoofdelijkheid op grond van artikel 6:102 BW zou ontstaan. Voor dit verschil vóór en na omzetting bestaat zijns inziens geen rechtvaardiging, zodat het beter is om meteen van hoofdelijkheid te spreken. Bepalend zou volgens Van Boom moeten zijn of beide, samenlopende, vorderingen zien op bevrediging van hetzelfde vermogensbelang. Van Boom verstaat onder ‘een zelfde schuld’ in artikel 6:6 lid 2 BW ‘een zelfde prestatie’. Aanvaardt men het criterium ‘identiteit van de strekking’ dan is, aldus Van Boom, de conclusie dat hoofdelijkheid zich steeds voordoet wanneer van twee of meer personen elk gehouden is een prestatie te verrichten die meestal inhoudelijk identiek aan de andere prestatie(s) is, maar soms ook slechts een identieke, één en dezelfde, waarde als de andere prestaties vertegenwoordigt in het vermogen van de crediteur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae63b4b29adddac17433ae930a23eb6c81cba61b091bc5a648ed3864661354ef | shasum -a 256