Onder 2.16.3 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2017

Asser/Sieburgh bepleit een meer terughoudende benadering. Zij wijst er op dat in gevallen als onderhavige, waarin geen sprake is van wettelijke schadevergoedingsverbintenissen, voldaan moet zijn aan het vereiste dat de schuldenaren ten aanzien van een zelfde schuld aansprakelijk zijn, en dat uit de memorie van antwoord bij artikel 6:6 BW volgt dat dit beperkt moet worden opgevat. Daarin wordt namelijk gewezen op gevallen waarin de wet een ander geheel aansprakelijk stelt voor de schuld van een ander (art. 1:85 lid 1, 1:87 en 6:251 lid 2 BW) en op het geval waarin twee schuldenaren zich verbinden tot betaling van een bedrag ’ieder voor het geheel des dat de één betaald hebbende de ander zal zijn bevrijd’ (welk geval naar oud recht geen hoofdelijkheid opleverde). Deze bepaling strekt er niet toe om, steeds wanneer verschillende personen jegens een schuldeiser eenzelfde prestatie verschuldigd zijn, hoofdelijke verbondenheid in het leven te roepen. Asser/Sieburgh acht verdedigbaar dat van ‘een zelfde schuld’ sprake is bij aansprakelijkheid van de werkgever voor een onrechtmatige daad van zijn werknemer. Zij verstaat er niet onder het geval dat schade aan een gehuurd huis is toegebracht waarvoor de huurder krachtens wanprestatie aansprakelijk is en een derde krachtens onrechtmatige daad en evenmin het geval dat de pleger van een onrechtmatige daad en de schadeverzekeraar van de gelaedeerde verplicht zijn tot vergoeding van een schade.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae63b4b29adddac17433ae930a23eb6c81cba61b091bc5a648ed3864661354ef | shasum -a 256