Onder 2.4. Parket bij de Hoge Raad 16 juni 2017

Wat betreft het tweede gedeelte van dit criterium − de mate waarin de rechter uit de door de officier van justitie overgelegde geneeskundige verklaring en uit de overige stukken reeds duidelijkheid heeft verkregen −, kan worden gewezen op een uitspraak van de Hoge Raad uit 1994 in een zaak waarin opeenvolgende psychiaters tot hetzelfde medisch oordeel waren gekomen . Indien het oordeel in een geneeskundige verklaring wordt bevestigd door voldoende ander, niet tegengesproken bewijs, kan de rechter logisch tot het oordeel komen dat de betrokkene door het uitblijven van nader deskundigenbericht niet in zijn belangen kan zijn geschaad. Een andere route leidt dan tot hetzelfde resultaat. Hierbij past wel de waarschuwing dat in een procedure die onder het bereik van art. 5, lid 1 onder e, EVRM valt, steeds onderzoek nodig is naar de actuele geestelijke toestand. Van oudere rapportages mag gebruik worden gemaakt – zo mag de onderzoekende psychiater het medisch dossier opvragen en overleg plegen met de huisarts en de behandelende psychiater (vgl. art. 5 lid 3 Wet Bopz) −, maar de rapporteur of de rechter mag niet volstaan met gedateerde informatie over de toestand van de patiënt. Daarbij zijn de omstandigheden van het geval van belang: een geestelijke stoornis kan onomkeerbaar zijn (bijv. bepaalde hersenbeschadigingen of een verstandelijke handicap); daartegenover staan geestelijke stoornissen die tijdelijk van aard zijn of die met tussenpozen opkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00fcbaafc122b41c4db58cd6cf4d57abeef5a9a263bd20308c11b6873982e0fe | shasum -a 256