Alinea 43 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2017

11. Voorts beroepen de stellers van het middel zich op een passage uit een annotatie van Borgers. Deze gaat echter niet over de maatstaf van voldoende aanwijzingen, zodat ook deze verwijzing het standpunt van de stellers van het middel geen steun kan geven. In zijn dissertatie gaat Borgers wel op deze maatstaf in. Borgers leidt uit de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel dat heeft geleid tot de invoering van de ontnemingsmaatregel in de Wet op de economische delicten af dat het vereiste van voldoende aanwijzingen geen andere inhoud heeft dan het aannemelijkheidsvereiste. Daaraan voegt hij toe dat mag worden aangenomen dat de betekenis die zich uit de wetsgeschiedenis van de WED laat afleiden nog steeds waarde heeft onder vigeur van art. 36e Sr. Ook een grammaticale interpretatie leidt niet tot de door de stellers van het middel voorgestane uitkomst. Ik zie ook overigens geen goede grond mee te gaan met het in de schriftuur bepleite standpunt. Ook elders in de literatuur wordt gewezen op de vergelijkbaarheid van beide maatstaven. Zo schrijft Doorenbos dat het bestaan van voldoende aanwijzingen niet wezenlijk lijkt te verschillen van het aannemelijkheidscriterium en dat in de ontnemingsprocedure de aannemelijkheid het allesoverheersende criterium is. Hofstee merkt in dit verband op dat de term voldoende aanwijzingen betekent dat de rechter slechts aannemelijk hoeft te achten dat de betrokkene de soortgelijke feiten heeft begaan. Ook de rechtspraak van de Hoge Raad biedt geen steun aan de opvatting dat voldoende aanwijzingen een strengere maatstaf vormt dan aannemelijkheid. De aan het middel ten grondslag liggende opvatting dat de maatstaf van voldoende aanwijzingen strenger is dan de maatstaf van aannemelijkheid, vindt geen steun in het recht. Ook op die grond faalt het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/040cbe00ae724c1322860d20e5a3204032954cefd2f8f7f16eba61a28bf97a87 | shasum -a 256