Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 31 mei 2017

De zaak die leidde tot Uw arrest van 10 juni 2016 betrof een aanslag IB 2011 van een buiten Nederland wonende eigenaar van een woning in Nederland die niet verhuurd was maar waarvan hij gebruik maakte als hij in Nederland verbleef. De WOZ-waarde van de woning bedroeg voor 2011 € 197.000. De A-G mr. Niessen kwam na een uitvoerige analyse van de Nederlandse vermogensrendementsheffing tot de opvatting dat die heffing als disproportioneel moet worden beschouwd ten opzichte van het maatschappelijke (zuiver budgettaire) belang en daarmee als strijdig met art. 1 EP en concludeerde tot vernietiging en verwijzing teneinde te laten vaststellen of de heffing ten aanzien van belanghebbende buitensporig was en derhalve dient te worden verminderd. Uw Raad volgde mr. Niessen niet en oordeelde (rov. 2.4.1.3) dat het forfaitaire stelsel van box 3, gelet op de ruime beoordelingsmarge die de wetgever op het terrein van het belastingrecht toekomt, niet in strijd is met art. 1 EP en herhaalde zijn reeds in het arrest van 3 april 2015 neergelegde oordeel dat dat forfaitaire stelsel slechts dan in strijd met art. 1 EP zou komen indien zou komen vast te staan dat het destijds door de wetgever voor een lange reeks van jaren veronderstelde rendement van 4% voor particuliere beleggers niet meer haalbaar is en belastingplichtigen, mede gelet op het toepasselijke tarief, zouden worden geconfronteerd met een buitensporig zware last. Uw Raad oordeelde voorts dat niet was komen vast te staan dat het destijds door de wetgever voor een lange reeks van jaren veronderstelde rendement van 4% voor particulieren voor het jaar 2011 onhaalbaar was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b4188945b969ad7431389d59d3d4ec85369b4b2d8d9fad057697f536c095a09e | shasum -a 256