Onder 4.27 Parket bij de Hoge Raad 31 mei 2017

Dat is jammer, niet alleen voor belanghebbende, die waarschijnlijk wel eens een eindbeslissing wil krijgen in deze al lang lopende zaak, maar ook voor de rechtszekerheid. Iedere zaak is anders omdat geen twee belastingplichtigen in identieke omstandigheden verkeren. En zelfs in identieke omstandigheden zou de ene feitenrechter tot het oordeel kunnen komen dat sprake is van een individuele en buitensporige last, terwijl een ander tot het omgekeerde oordeel komt, en Uw Raad geen van beide feitelijke oordelen onvoldoende begrijpelijk gemotiveerd acht. Ik pleit er daarom voor dat Uw Raad toch de koe bij de horens vat en (zo nodig) veronderstellenderwijs aannemend dat reeds in 2010 voor een belastingplichtige in de omstandigheden van belanghebbende noch over zijn gezamenlijke vermogen noch over de bestanddelen (te weten het onder huurbescherming verhuurd bovenhuis en zijn spaargeld) een rendement van 4% haalbaar is geweest, uitmaakt of de aan het bovenhuis toe te rekenen heffing voor belanghebbende een individuele en buitensporige last oplevert. Ik voeg er aan toe dat naar mijn mening wel iets daarvoor te zeggen valt, nu die heffing ertoe bijdraagt dat de lasten van de door de overheid in het verleden geregelde aanpak van een algemeen maatschappelijk probleem op de schouders blijven rusten van particuliere eigenaren van onder huurbescherming verhuurde huizen, terwijl belanghebbende bovendien nog heeft gesteld (en door de inspecteur als ik goed zie niet is weersproken, althans door het hof in het midden is gelaten) dat zijn huurster als “scheefhuurder” moet worden aangemerkt en in dit geval dus de huurbescherming haar doel voorbijschiet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b4188945b969ad7431389d59d3d4ec85369b4b2d8d9fad057697f536c095a09e | shasum -a 256