Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 25 augustus 2017

Gelet op deze uitkomst, volsta ik met een korte bespreking van het beroep op art. 5 lid 4 EVRM in onderdeel I.3. Daar is bepaald dat een persoon die van zijn vrijheid is beroofd het recht heeft om een rechterlijke uitspraak over de rechtmatigheid van zijn detentie te verkrijgen. In dit geval is een rechterlijke machtiging voorafgegaan aan de vrijheidsbeneming. In zijn rechtspraak over deze verdragsbepaling neemt het EHRM tot uitgangspunt dat een onvrijwillig in een psychiatrische inrichting opgenomen persoon in principe het recht heeft, om (met redelijke tussenpozen) zelf een gerechtelijke procedure over de rechtmatigheid van zijn detentie te beginnen. Dit kan anders liggen als voorzien is in een automatische periodieke herbeoordeling van de rechtmatigheid van de detentie door een rechter. Het EHRM acht niet uitgesloten dat met een dergelijk systeem aan de eisen van het vierde lid van artikel 5 EVRM kan worden voldaan; de herbeoordelingen dienen dan met redelijke tussenpozen plaats te vinden. Hiermee is beoogd te voorkomen dat een vrijheidsbeneming, ook al is deze rechtmatig aangevangen, nog geruime tijd voortduurt nadat deze niet langer is gerechtvaardigd. Wat betreft personen met een geestesstoornis, zijn herbeoordelingen met tussenpozen van minder dan een jaar doorgaans als aanvaardbaar beoordeeld. Voor zover de Hoge Raad aan onderdeel I.3 toekomt, leidt deze klacht niet tot cassatie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fcb5000f5ab6325fea4992da57694d80a6b66cca2f64ee655b56b3fcb8a5b08b | shasum -a 256