Onder 4.26 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2018

9. Het opmerkelijke is dat volgens de Hoge Raad hier vervallen regelgeving van kracht blijft. Voor de vraag of op enig moment aan de eisen voor een faciliteit wordt voldaan is regelgeving van belang die op dat moment niet meer van kracht is. Dat gaat in tegen het uitgangspunt dat een wijziging van regelgeving in beginsel onmiddellijk werkt. (…) Dat voor de faciliteit feiten van belang zijn die zich reeds hebben voorgedaan levert in formele zin geen terugwerkende kracht op. Materieel mogelijk wel, maar daar maken we ons in het belastingrecht meestal alleen maar druk over voor zover nieuwe regels een verzwaring inhouden. Ook hier was (ook) van een verzwaring sprake en daarom is bepaald dat bestaande gevallen worden gerespecteerd. Maar over nieuwe verzoeken wordt in de regelgeving noch de wetsgeschiedenis iets gezegd. Juist door een overgangsregeling te treffen heeft de regelgever de onmiddellijke werking van de nieuwe regels bevestigd en aangegeven oog te hebben voor de gevolgen daarvan. Daarbij mag naar mijn mening worden verondersteld dat zowel de wet- als de besluitgever zich heeft gerealiseerd dat de nieuwe regels niet alleen een beperking van de faciliteit konden inhouden, maar ook een uitbreiding. Door vervolgens daarbij ‘bestaande gevallen’ te definiëren als de gevallen waarbij op 31 december 2011 de bewijsregel werd toegepast, heeft de regelgever er naar mijn mening voor gekozen de gevallen waarin op 31 december 2011 de bewijsregel niet werd toegepast onmiddellijke werking van de nieuwe regels niet te onthouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4c65754512308dfb52ceaec6f4cbb9311d2cfeb7206c19c1fada2babe24eb069 | shasum -a 256