Onder 2.12.1 Parket bij de Hoge Raad 7 september 2018

Met haar grief II is de vrouw opgekomen tegen de beslissing van de rechtbank dat de alimentatieplicht wordt gelimiteerd tot een periode van vijf jaar omdat de vrouw in staat moet worden geacht binnen enkele jaren een inkomen te genereren van € 90.000 tot € 100.000 bruto per jaar en daarmee in haar eigen levensonderhoud te voorzien (beschikking, p. 9). In dat verband stelt de vrouw dat zij nooit in staat zal zijn met een eigen inkomen volledig in haar behoefte te voorzien (appelschrift onder 26). Ook indien haar inkomen € 90.000-100.000 bruto per jaar zou bedragen, kan zij niet in haar eigen levensonderhoud voorzien. Gelet op de door de rechtbank vastgestelde netto behoefte zou zij immers een bruto behoefte hebben van € 155.160 per jaar (onder 27). De vrouw is naar eigen zeggen ook niet in staat om een inkomen van € 90.000 à € 100.000 te verdienen. Zij zag zich door omstandigheden genoodzaakt om haar huidige baan te accepteren die zij aangeboden kreeg in Nederland en die meer betaalde dan haar baan in Canada (onder 28). Zij is in Nederland weer begonnen met werken op het niveau waar zij in 1999 was. De vrouw is inmiddels ouder, heeft een chronische ziekte die haar parten speelt en een forse carrièrebreuk. De kans dat zij een (vaste) baan zal vinden die haar een hoger salaris biedt, is volgens haar klein. Pogingen daartoe zijn zonder succes gebleken (onder 31).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/33d7410dd99678af146b60f725b8606d5c8936574108bb457b2888492095d3d2 | shasum -a 256