Onder 2.19 Parket bij de Hoge Raad 2 februari 2018

Het hof heeft, zoals gezegd, de beslissing van het O.M. niet onrechtmatig bevonden en heeft deze beslissing ook getoetst aan de maatstaf van de redelijkheid. Het hof heeft zijn beslissing naar de eisen der wet gemotiveerd door erop te wijzen dat de strafkamer van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden het door de verdachte gewenste onderzoek in eigen beheer niet noodzakelijk had bevonden voor de in de strafzaak te nemen beslissing. Uit deze motivering kan de lezer opmaken waarop het oordeel van het hof Den Haag berust dat het standpunt van het O.M. niet op willekeur berustte of anderszins in strijd was met de redelijkheid. Het hof acht het redelijk dat het O.M., gesteld voor de vraag of het onderzoeksmateriaal onverplicht beschikbaar zal worden gesteld voor onderzoek in opdracht van de verdachte, zich aansluit bij het oordeel van de strafrechter. De tweede grond voor weigering, dat het verzoek eerst in een zeer laat stadium van het strafproces was gedaan, heeft het karakter van een bijkomend argument. Dit bijkomende argument kan dienen ter versterking van het oordeel dat de weigering niet onredelijk is, nu de verdachte in het strafproces voldoende kansen heeft gehad om een tegenonderzoek aan het in beslag genomen onderzoeksmateriaal te laten doen. De motivering behoefde geen nadere uitwerking om voor de lezer begrijpelijk te zijn. De in het middelonderdeel genoemde juridische achtergrond maakt dit niet anders: zie de bespreking van de middelonderdelen 1 en 2 hiervoor. De klacht dat het hof buiten de grenzen van de rechtsstrijd zou zijn getreden, mist feitelijke grond omdat de Staat zich in dit geding wel degelijk heeft beroepen op het laattijdige moment in de strafzaak waarop het verzoek voor het eerst was gedaan . Onderdeel 3 faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b93dfbaafa9df257fbf46c3c2a4e312ca045673534f15c4a0419bcec4fb4cc75 | shasum -a 256