Onder 2.19. Parket bij de Hoge Raad 26 januari 2018

Ik kom nu toe aan de klachten van het eerste onderdeel. De rechtsopvatting waarvan subonderdeel 1.1 (uitgewerkt onder 1.1.1 van de cassatiedagvaarding) uitgaat, houdt in dat het voordeel wegens de aanwezigheid van (onwinbare) bodembestanddelen in de onteigende gronden dient te worden berekend op basis van de hoeveelheid vrijkomende bodembestanddelen van iedere individuele onroerende zaak, ook al behoort die zaak tot een complex in de zin van art. 40d Ow en ook al bestaat dat complex uit percelen die alle ongeveer dezelfde hoeveelheid van hetzelfde bodembestandeel (hier: löss) bevatten. Uit het voorgaande volgt dat ik die opvatting niet deel. Ten onrechte koerst de steller van het middel rechtstreeks aan op de hoeveelheid vrijkomende bodembestanddelen van iedere individuele onroerende zaak. Die hoeveelheid vrijkomende bodembestanddelen en de grootte van het daarmee te behalen voordeel kunnen behulpzaam zijn bij de berekening van de omvang van de opslag. De maatstaf vormen zij echter niet. Die maatstaf is voor welke prijs de onteigenaar als een redelijk handelende koper het met de diverse onteigenden als redelijke handelende verkopers eens zou zijn geworden. Indien alle tot het complex behorende gronden ongeveer dezelfde hoeveelheid van hetzelfde bodembestanddeel bevatten, is dat een prijs die tussen de diverse gronden niet onderling verschilt (in ieder geval niet om de reden van dat bodembestanddeel).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/abd770333596a879c69a3cb90b0e776fa52ce85677732ffa8c77604fb825eb24 | shasum -a 256