Onder 2.23. Parket bij de Hoge Raad 26 januari 2018

Subonderdeel 1.2 (uitgewerkt onder 1.2.1 van de cassatiedagvaarding) richt zich tegen de vaststelling door de rechtbank dat uit de stukken van het geding blijkt dat het complex in het onderhavige geval bestaat uit percelen grond die alle een ongeveer even grote hoeveelheid löss bevatten (rechtsoverweging 2.45, vierde volzin). Uit het vonnis kan ik niet opmaken op welke stukken de rechtbank doelt. In hun eerste rapport van 8 maart 2012 refereren de deskundigen aan de stelling van de Gemeente dat ‘nagenoeg alle percelen klei bevatten’ (p. 28, twaalfde regel), maar dat is niet hetzelfde als de stelling dat alle percelen (ongeveer) dezelfde hoeveelheid bevatten. In het aanvullende rapport van 19 februari 2013 zijn de deskundigen afgegaan op een rapport van een door hen ingeschakelde deskundige (ingenieursbureau Kragten te Roermond, hierna: Kragten), als bijlage gevoegd bij het aanvullende rapport. Kragten heeft zich beperkt tot de vraagstelling of de vrijkomende bodembestanddelen marktwaarde hebben (zie het desbetreffende rapport op p. 1 onder ‘Doel’) en is daarbij uitgegaan van hoeveelheden te ontgraven löss (p. 9 onder ‘Hoeveelheden’) die blijkens het rapport ontleend zijn aan de ‘grondbalans BMAA’ (bijlage 2) en een brief van de Stichting Technisch Centrum voor de Keramische Industrie van 14 april 2004 (bijlage 3). De laatstgenoemde stichting heeft in opdracht van Kragten onderzoek gedaan naar de geschiktheid van de aanwezige klei voor de grofkeramische industrie. In de zo-even genoemde brief van de stichting (p. 1) is het volgende te lezen (cursivering van mij, A-G):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/abd770333596a879c69a3cb90b0e776fa52ce85677732ffa8c77604fb825eb24 | shasum -a 256