Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 12 oktober 2018

De klacht slaagt. De vraag of een werkgever een dringende reden heeft, vergt een redelijkheidstoets: kan redelijkerwijze niet langer van de werkgever gevergd worden de arbeidsovereenkomst voort te laten duren? Over de band van het goed werkgeverschap, waarin de algemene eisen van redelijkheid en billijkheid zoals neergelegd in art. 6:2 en 6:248 BW voor het arbeidsrecht uitdrukking vinden, komt bij die toets betekenis toe aan verschillende algemene rechtsbeginselen, waaronder het zorgvuldigheidsbeginsel. De verplichting zorgvuldig relevante informatie in te winnen alvorens tot besluitvorming te komen, is van belang als afzonderlijk gezichtspunt in de weging of sprake is van een dringende reden. Dat betekent evenwel niet zonder meer dat het enkele feit dat een werkgever daarmee niet in lijn heeft gehandeld, meebrengt dat zich geen dringende reden voordoet. Het betreft slechts één van de in aanmerking te nemen gezichtspunten, naast de overige omstandigheden van het geval. De gevolgen van onzorgvuldigheid liggen aldus primair in de bewijsrechtelijke sfeer: de werkgever zal bij betwisting moeten bewijzen dat er een dringende reden is en dat aan de vereisten voor een beroep daarop is voldaan. Bij gebrek aan zorgvuldig onderzoek loopt de werkgever het risico dat het bewijs van de dringende reden, hoewel vóór het ontslag naar zijn inschatting beschikbaar, na dat ontslag niet goed valt te leveren. Kan de werkgever het bewijs wél leveren, dan is het ontslag geldig ook al bestond er ten tijde van het ontslag enkel een gemotiveerd vermoeden. De werkgever mag zich dan baseren op bewijsmiddelen waarover hij op het moment van het ontslag nog niet de beschikking kon hebben.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d672fbab94c899d8eb57694e56c88b64ee56fa1cfedcd59b4049b4565c164a78 | shasum -a 256