Onder 2.48 Parket bij de Hoge Raad 26 oktober 2018

Subonderdeel 4.2 is gericht tegen de overweging van het hof dat het risico van een belastingheffing over de aan [verweerster] uitgekeerde bedragen tegen deze achtergrond voor rekening van [eiser] komt. Die overweging zou onbegrijpelijk zijn voor zover zij is gegrond op de vaststelling dat partijen hebben besloten de uitkering rechtstreeks door Nationale Nederlanden op de bankrekening van [verweerster] te laten overboeken opdat zij daarover geen belasting hoefde af te dragen. Uit die vaststelling zou niet (zonder meer) volgen waarom het risico van belastingheffing voor rekening van [eiser] komt. Er zou hoogstens uit die vaststelling kunnen worden afgeleid dat partijen van een onjuiste voorstelling van zaken zijn uitgegaan. Volgens het subonderdeel geldt in dat kader, zoals de rechtbank overwoog, dat de onkunde van [verweerster] niet voor rekening komt van [eiser] , te minder nu dit – in de berekening van [verweerster] – nagenoeg tot een verdubbeling van de bijdrage zou leiden. Verder betoogt het subonderdeel dat ook in appel niet is gesteld dat [verweerster] redelijkerwijs mocht aannemen dat [eiser] zich deze brutering realiseerde en deze voor zijn rekening wilde nemen. Tot slot is in het subonderdeel gewezen op de vaststelling van de rechtbank dat [verweerster] zelf ook uitging van de veronderstelling dat de betreffende uitkeringen onbelast waren nu zij pas in november 2014 bij de man aan de bel heeft getrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eea2db382e0725f34d5518773d35e2bda6082a9191143db6b1ac2a80e386a963 | shasum -a 256