Onder 2.26 Parket bij de Hoge Raad 26 oktober 2018

Bewijsaanbieding 1) heeft betrekking op de stelling dat er nooit over fiscaliteit is gesproken. Uit die stelling volgt echter, ook indien bewezen, niet voor wiens rekening het risico van belastingheffing over de aan [verweerster] uitgekeerde bedragen op grond van de overeenkomst komt. Bewijsaanbieding 2) is geformuleerd voor het geval de toenmalige opstelling van [eiser] een bewijspunt zou worden. Deze bewijsaanbieding sluit aan op een passage inhoudende dat [eiser] ‘wel aan [verweerster] de netto uitkering van Nationale Nederlanden wilde laten, maar niet meer en niet anders, laat staan dat [eiser] bereid zou zijn geweest of bedoeld zou hebben het dubbele aan [verweerster] te betalen van het bedrag dat hij contre coeur en onverplicht aan [verweerster] ter beschikking wilde stellen’ (zie alinea 6 van de memorie van antwoord). In de klacht wordt het bewijsaanbod over de opstelling van [eiser] gerelateerd aan de in subonderdeel 1.1 onder (a) tot en met (g) vermelde stellingen en de stelling dat, wat er ook zij van de fiscale consequenties van zijn toezegging, [eiser] er niet in geïnteresseerd was (memorie van antwoord, alinea 6). Uit al die passages blijkt echter niet dat, en op welke wijze, die opstelling voor [verweerster] kenbaar zou zijn geweest. Deze opstelling is dan ook niet van betekenis voor hetgeen partijen over en weer redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Het hof heeft de opstelling van [eiser] niet als een te bewijzen punt aangemerkt en was daartoe gezien het vorenstaande ook niet gehouden. Bewijsaanbieding 3) is geformuleerd voor het geval het hof zou oordelen dat [eiser] op enig onderdeel (aanvullend) bewijs dient te leveren. Die voorwaarde is evenmin in vervulling gegaan. Het hof is niet tot het oordeel gekomen dat [eiser] (aanvullend) bewijs moet leveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eea2db382e0725f34d5518773d35e2bda6082a9191143db6b1ac2a80e386a963 | shasum -a 256