Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 26 oktober 2018

In vergelijkbare situaties oordeelden de rechtbank Noord-Nederland en het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – in uitspraken van ná de inwerkingtreding van de Wet herziening kinderbeschermingsmaatregelen – dat er geen contact beperkende aanwijzing op grond van art. 1:265f BW kan worden gegeven met betrekking tot de andere met het gezag belaste ouder bij wie de minderjarige niet zijn hoofdverblijf heeft en dat de gecertificeerde instelling in een dergelijk geval op grond van art. 1:265g BW de kinderrechter moet verzoeken een verdeling van de zorg- en opvoedingstaken of een regeling inzake de uitoefening van het recht op omgang vast te stellen of te wijzigen. In geen van beide uitspraken wordt gerefereerd aan de beschikking van 25 april 2014. Wel betrekt de rechtbank Noord-Nederland in haar uitspraak de omstandigheid dat bij Wet herziening kinderbeschermingsmaatregelen per 1 januari 2015 art. 1:265g BW is ingevoerd. Volgens deze rechtbank is art. 1:265g BW een lex specialis ten opzichte van de algemene regeling van de aanwijzing en gaat het daarom vóór het geven van een schriftelijke aanwijzing. De rechtbank overweegt daartoe dat art. 1:265g BW met meer waarborgen is omgeven nu het de gecertificeerde instelling is die de stap naar de kinderrechter moet nemen en het niet de belanghebbende is die als reactie op de aanwijzing een procedure moet entameren. Deze werkwijze komt de rechtsbescherming van beide ouders en het kind nog meer ten goede, aldus de rechtbank. Deze redenering sluit aan bij de (hiervoor onder 3.5 weergegeven) opvatting van Wortmann in haar NJ-noot onder voormelde beschikking van Uw Raad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/36a0c8dc3a515f72648b3d0d6252588d20a05deb10bb2e98b0cadf6ea123cc78 | shasum -a 256