Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 12 oktober 2018

Het hof heeft in rov. 3.12 overwogen dat de zaak niet te kenschetsen is als eenvoudig, maar ook niet als bijzonder complex of uitgebreid. Daarmee heeft het hof kennelijk tot uitdrukking gebracht dat de complexiteit van de zaak op de grens ligt van de categorieën “eenvoudig” en “overig” van het tot 1 april 2017 geldende indicatietarief van de rechtbanken. Het hof kon de zaak in eerste aanleg ook beschouwen als “zaak zonder repliek en dupliek en/of pleidooi”, want die hebben bij de rechtbank niet plaatsgevonden. Het nemen van een aantal aktes en een conclusie in een incident kan niet zonder meer tot de slotsom leiden dat sprake is geweest van een volwaardige tweede (schriftelijke) ronde. Het hof heeft bij die stand van zaken voor de eerste aanleg (anders dan de rechtbank, die het indicatietarief voor een niet eenvoudige bodemzaak met pleidooi had toegepast) het tarief voor eenvoudige zaken toegepast. Het stond het hof vrij deze feitelijke afweging te maken (die ook anders had kunnen uitpakken) en dat behoefde geen nadere motivering, die het hof overigens wel heeft gegeven. Het hof oordeelt namelijk feitelijk dat [verweerster] weliswaar veel hogere kosten opvoert, maar dat die kosten in de ogen van het hof niet redelijk zijn. Dat geldt volgens het hof met name (dus niet: uitsluitend) voor de exorbitant geachte Engelse sollicitorskosten in deze naar verhouding beperkt gebleven inbreuk. Het gaat daarbij volgens het hof ook nog deels om kosten gemaakt ten opzichte van een wederverkoper waar kostenvergoedingsafspraken mee zijn gemaakt. Het niet-redelijkheidsoordeel – dat het hof als gezegd verder niet behoefde te motiveren – staat op zich, maar wordt met name (dus niet uitsluitend) door deze laatste twee elementen ingekleurd volgens het hof. Dat is bepaald niet onbegrijpelijk; van een misslag is al helemaal geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8637fcdc58afef920cbad4ce2e9f7fedd6dd29565b0f4dab6c7c733b662270a2 | shasum -a 256